۱۱ اوت ۲۰۲۶- مطالعۀ جدید منتشر شده در نشریۀ Diabetes Care نشان میدهد که صرفِ کاهش تراکم استخوان، دلیل افزایش خطر شکستگی در برخی از سالمندان مبتلا به دیابت نوع ۲ نیست.
این مقاله با عنوان «دیابت نوع ۲ و تغییرات طولی در تراکم، ریزساختار و استحکام استخوانهای کورتیکال (پوسته خارجی) و ترابکولار (اسفنجی): مطالعۀ فرامینگام»، به دنبال درک بهتر این موضوع بود که چرا افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ در معرض خطر بیشتر شکستگی استخوان ها قرار دارند.
دکتر آلیسا بی. دوفور، نویسنده اصلی و دانشمند وابسته به مؤسسه تحقیقات پیری «هیندا و آرتور مارکوس»، پژوهشگر دانشکده پزشکی هاروارد و مرکز پزشکی «بث اسرائیل دیکنِس»، توضیح داد: «ما از یک دستگاه تصویربرداری پیشرفته استخوان استفاده کردیم تا دو بخش از استخوان را با دقت بررسی کنیم: لایه سخت بیرونی (استخوان کورتیکال) و لایه اسفنجی داخلی (استخوان ترابکولار). انتظار داشتیم که تغییرات بیشتری در ریزساختار و استحکام استخوان در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ مشاهده کنیم. با این حال، دریافتیم که میزان کاهش استخوان در سالمندان مبتلا به دیابت نوع ۲ و افراد غیرمبتلا تقریباً مشابه است.»
اگرچه افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ اغلب استخوانهای متراکمتری دارند، اما همچنان احتمال بیشتری دارد که دچار شکستگی شوند. این تناقض نشان میدهد که تراکم استخوان به تنهایی تمام ماجرا را توضیح نمیدهد و بر اهمیت درک سایر عوامل مؤثر بر استحکام استخوان و خطر شکستگی تأکید میکند.
منبع:
https://www.news-medical.net/news/20260811/Bone-loss-alone-fails-to-explain-diabetes-related-fracture-risk.aspx